ممكن است ريكولدو يكي از وسايطي باشد كه معارف اسلامي را به دانته رسانده است.
لانزاروته مالوچللو1
ناخدا و فاتح جنوايي، كه گفته ميشود در حدود 1270 ـ 1275، جزاير قناري شمالي (جزاير خالدات قديم) را دوباره كشف كرد و كوشيد تا در آن جا مهاجرنشيني ايجاد كند (سرانجام، شكست خورد). پترارك (تولد: 1304)، اين مطلب را از خاطرات والدينش نقل كرده است. شمال شرقيترين جزيرهٴ قناري به نام لانزاروته مالوچللو جزيرهٴ لانزاروته خوانده شده و در قديميترين نقشههاي دريايي (آنجلينو دولچرت 1339، لورنتيانا 1351)، با صليب سرخ جنوا مشخص گرديده است.
ممكن است دريانوردان مسلمان ــ ازقبيل خشخاش قرطبي كه مسعودي در مُرُوجالذهب از او نام برده، يا مغرورين كه ادريسي ذكر كرده است (اقليم چهارم، باب اول) ــ بر مالوچللو پيشي گرفته باشند. مغرورين هشت عموزاده بودند كه از ليسبون بيرون آمدند و قريب يازده روز به طرف شرق كشتي راندند، سپس دوازده روز در جهت جنوب پيش رفتند تا به جزيرهٴ گوسفند (جزيرةالغَنَم) رسيدند كه مسكون بود؛ پس از دوازده روز ديگر ناوپيمايي، در جزيرهٴ ديگري فرود آمدند؛ كه در آن جا زنداني شدند، و غيره. جزيرهٴ اولي ممكن است مادئيرا باشد؛ و دومي يكي از جزاير قناري.
اين گزارشها بدون تاريخ است، ولي سفر خشخاش بايد مقدم بر 957، يعني سال وفات مسعودي باشد؛ و مغرورين بايد پيش از 1147، كه ليسبون از دست مسلمانان به در آمد، از اين شهر درآمده باشند.
برادران ويوالدو
اوگولينو2 و وادينو ويوالدو3.
دريانوردان جنوايي. در 1291، اوگولينو ويوالدو و تديسيو دوريا*4 در جنوا به تجهيز دو كشتي پرداختند. اوگولينو همراه برادرش وادينو (گويدو) و دو فرانسيسي بيرون آمد. هدف اصلي آنان يافتن راه دريايي از گرد افريقا به هند بود؛ و تجارت محرك اصليشان به شمار ميرفت، هرچند وجود دو فرانسيسي حاكي از تدابير ديني هم بود.
آنان از جبلطارق گذشتند و سواحل افريقا را تا دماغهٴ نون (28 درجه و 46 دقيقهٴ شمالي) دنبال كردند و پس از آن ديگر نشانهاي از آنان به دست نيامد.